Mijn vader was machinist. Werktuigkundigen trof je in zijn tijd op de koopvaardij nog niet aan. Die gingen pas veel later naar zee.
'Tegenwoordig zijn het werktuigkundigen, maar wij waren machinisten,' zei hij zelf.
Zo begint mijn verhaal Vroeger in de bundel Vroeger had je lol. Dit was oorspronkelijk niet als kort verhaal bedoeld; het was een oproep die ik plaatste in , het orgaan van "Abel Tasman", de Vereniging van Oud-Leerlingen van de Zeevaartscholen van Delfzijl en Groningen. Een oproep aan mensen die, net als ik, een zeevarende van mijn vaders generatie had horen zeggen dat de oorlog achteraf gezien zo'n slechte tijd nog niet was geweest. Iemand van die kleine groep zeevarenden, die niets, maar dan ook helemaal niets hadden gehad. Alleen maar pech.
Mijn vader werd op 16 november 1903 in Dordrecht geboren. Hij ging in 1924 naar zee. Bij de Rotterdamsche Lloyd. In 1927 behaalde hij zijn diploma A en werd 4de machinist. In 1930 trouwde hij met mijn moeder. Inmiddels was de beurs van New York gecrasht en verzonk de hele wereldeconomie in een diepe depressie. er werden veel mensen ontslagen of in rang teruggezet. In 1932 was hij opnieuw 4de machinist.
En toen ze dan eindelijk uit die diepe depressie omhoog krabbelden en het weer wat leek te worden, brak de Tweede Wereldoorlog uit. Hij was in oktober 1939 van huis gegaan voor een normale reis, maar kwam pas in oktober 1945 weer thuis.
Wat dit met iemand deed, heb ik verwerkt in mijn komende boek De prijs.
(Nog niet compleet en nog niet goed opgemaakt. Ook de foto is nog voorlopig. Mijn vader staat overigens geheel links.)